سخته یه دنیا باشه..توام باشی ولی..نباشی!

دلم فقط رفتن می خواد

نگو زهره تو که مرد بودی..خسته ام..می فهمی؟

اینجا چیزی شکسته...

ـ بی صدا

این نامه هم اشتباهی به دستت می رسد

وقتی باریده ایی

بر ویرانه هایی که دلت

هوایش را نکرده

کودکی های مرده

در اعتصاب دائم چشمانت

و پیچاپیچ گلویی

آبستن

که فارغ نمی شود.

                     مرا دردیست اندر دل که گر گویم زبان سوزد

                                                      وگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد

آره..فعلا که ما پیاده ایم.بد اومده

ولی

  درستش می کنم!

می گه نسل شما نمی جنگه، ولی مگه می دونه؟ چقدر جنگ؟ چقدر مبارزه؟ نسل ما، نسل اونا! ما اصلا هیچ نسلی نیستیم...

می گه شعر شما پخته نیست..بی هدفه. درد توش نیست. شعر نسل ما پر از حرف بود..پر از درد..بچه های ما فکر می کردن..رنج می کشیدن..می جنگیدن به خاطر آرماناشون..

دغدغه اونا تغییر وضع موجود بود نه سازش . بدتر از اون بی تفاوتی ..میگه دوران ما دوران ترس و اعتصاب و مخالفت بود ولی حالا؟!

  _شعر تفکر عمیق می خواد  و ما هم عادت  کردیم به سطحی بودن و به جای قورمه سبزی خوردن ساندویچ گاز زدن!!!

تو این ده سال چی گذشته؟ما چه شکلی شدیم؟واقعا بی دردیم؟یعنی ما واقعا ما سطحی شدیم؟چرا؟چون فقط سیاسی نیستیم؟چون سیاست زده شدیم؟

شیرین جون از من خواسته ۱۰ تا از دوست داشتنی ها و دوستن نداشتنی هامو بگم..

  دوست داشتنی هام:

  ...

  .یه گوشه دنج و تنهایی یه وقتایی٬شلوغی و سر وصدام یه وقتایی

  .صد سال تنهایی

  .albinoni

  .شب پر ستاره کویر

  .درس و مشق

  .داشتن یه سنگ صبور

  .زیر بارون راه رفتن

  .گریه

  .خنده

  دوست نداشتنی هام:

  .اینجایی که هستم

  .در گوشی حرف زدن

  .رشته ام

  .دروغایی که می گم٬می شنوم

  .غروب جمعه

  .فیزیک

  .دل کسی رو شکستن

  .اشک کسایی که دوسشون دارم

  .بی عدالتی

  .تنهایی

   منم از این دوستا دعوت می کنم تو بازی شرکت کنن:

   جنون واژه ٬خط خطی های خیال٬ من تموم قصه هام قصه توست ٬آراز٬نوشته های یک آدم کمی معمولی

                       که سهم "تو" از بودنم

                                                          تنها بهشت بود...

سرم بر شانه و دستم به زانوانِ

خدا...

نه!

خودم..

گفتی حق گرفتنیست

امّا

در جنگ نابرابر بین من و خدا

آخر

ببین

سهمم هزار توی تنگ چه تنهاییست..

 و تنگ تر

وقتی به پای درخت های نکاشته

و گل های نیست می رسی

و فکر می کنی اینجا هم مثل همه جاست..

و دلت تنگ می شود

 وتنگ تر

وقتی به دختر شب های تا صبح

 و بادهای بلند فکر می کنی

و فکر می کنی اینجا هم...